Społeczne forum mieszkańców i sympatyków miasta Chorzowa Strona Główna Społeczne forum mieszkańców i sympatyków miasta Chorzowa


FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  StatystykiStatystyki
RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj

Poprzedni temat «» Następny temat
Wyzwolynie Chorzowa ...
Autor Wiadomość
Ojgyn 
Mieszkaniec
Ojgyn



Wiek: 72
Dołączył: 22 Lis 2008
Posty: 818
Skąd: Chorzów
Wysłany: 2009-01-26, 15:30   Wyzwolynie Chorzowa ...

Nó tóż dzisiej możno blank ze inkszyj faski, bo to przeca już we wtorek bydymy fajrować sam na Ślónsku – nó, możno ino niyftorzi, bo to terôzki niy jes ci już we mółdzie – wyzwolynie. Szłoby sam ło tym łozprawiać i rzóńdzić bez pôrã godzin ale niy plac i czas sam terôzki na to. Jô ino połozprawióm sam deczko ło Chorzowie, bo to moje miasto ale pewnikiym i sam we Świyntochlowicach, we Bytóniu, Zôbrzu i Piekarach (cy kaj tam jesce) tyż sóm jesce pewnikiym ludzie, kierzy ło tym swojim, rodnym miyście niy przepóminajóm, prôwda?
Nó, tóż tak. Kiej jô jesce bół bajtlym, śpikolym, zatym i modziokiym ciyngiym sie u nôs fajrowało dwadziestego siódmygo stycznia rócznica wyzwolyniô Chorzowa. Ale już łod chnet dwadziestuch lôt gôdô sie ino, co to bół ino szlus okupacyji miymieckij. Bali i nasz samtyjszy historiker prof. Jan Drabina we swojij ksiónżce (Historia Chorzowa od 1868 do 1945 roku) napisôł, co niy uzdôł napisać „wyzwolenie miasta” bo „ ... dziś wiemy, że był to kres niemieckiej niewoli ale i początek nowego zniewolenia.” Możno to i prôwda (niech sie ło to tropi IPN miast sznupania po tych „esbeckich” taśkach, aktyndeklach), niy byda sie sam wadziół, ale jak bocza ze gôwyndzyniô mojij starki Klary, Mamulki i Tatulka Jorga, to tyn dziyń na isto bół dló nich festelnie ważny i wercity.
To wszyjsko dziôło sie dwadziestego siôdmego stycznia, za trzi dnioszki piźnie szejśćdziesiónt śtyry lata łod tego czasu, kiej wyzwolyli Chorzów do kupy ze Katowicóma, Bytóniym, Mikołowym i Siymianowicóma. Łoswobodziyli tyż i tyn nôjsrogszy Konzentrationslager Auschwitz-Birkenau (terôzki po naszymu Oświęcim-Brzezinka). Dlô mie, to ci jes festelnie ważne; tam môj Tatulek bôł, siedziôł aże dwa a pół roka. Ale to już jes blank inkszo gyszichta, i niy ło tym kciôłbych terôzki berać.
Ale bóło te wyzwolynie; nad co sie dzisiôj gôdô, nałónczôs to bóło prôwdóm, na isto wyzwolynie. Po tyluch latach nónkaniô i gańby ujzdrzić polskô fana na tym naszym królhuckim magistracie abo glinganie zwóna Zygmunta na Wawelu, bóło dyć ci przeżyciym niyzapómnianym. Mocka już roztomajte móndroki napisali ło tyj styczniowyj łofynziwie ruskich wojôków (do kupy ze polskimi) ze I Frontu Ukraińskigo marszala Iwana Koniewa, kierzy niy dali szanzy armiji miymieckij ze Grupy Armii „Mitte” i jeji 48. Korpusowi Pancyrnymu. Ale trza sam dopedzieć, iże nasze ślónske arbajtery, mieli tyż wtynczôs sroge zasugi, kierzy niy dozwolyli na zbulynie naszych werków i grubów. Tak bóło i we Hucie „Kościuszko” we jeji sztalwerku i walcwerkach, na grubach „Chorzów” i „Barbara” a po czyńści i we „Konstalu”. Bo przeca Miymce rychtowali sie i do zbulyniô werków, i do rojmóngu („ewakuacji”) miyjscowyj ludnóści we rómach akcyji „Räumung-Plan” i „Läumung-Plan”, kiere to plany zakłôdali akuratne zahaltowanie i popsowanie wszyjskich werków w miyście.
I wteda, bezmała z dnia na dziyń łozewrzili wszyjsko, uniwerzityjty (tydziyń skorzij côłki Kraków bół łoswobodzóny), polske szkoły, ukôzała sie możybność ksztôłcynia dziecek i modzioków. Prziszła i zmiana graniców, cosi, cego żôdne pokolynie Polôków niy doświôdczóło do terôzka. Przecamć wteda napoczło sie nôjsrogsze łod upadku Cysarstwa Rzymskigo wandrowanie ludów. Na pokolyni mojigo łojca (i pôrã lot niyskorzij na moje pokolyni) ślecieli lata „stalinizmu”, represyje, ale aji lata łodbudowy kraju. Wtynczôs tyż bóła jesce drugo srogô „repatriacja” i chnetki pół milijóna ludzi wrócióło sie do chudobnygo, styranego i zdziadowanygo kraju. Jake szczysne byli ludzie ze pokolyniô mojigo Tatulka! Przeca wtynczôs niy bóło familije, kierô niy miałaby kogoś krywnego, pociotka abo inkszego familijanta wrôcajóncygo ze Wschodu lebo ze Zachodu. Tak bóło wszandy, tak tyż bóło i we mojim Chorzowie. I sam mi terozki spóminajóm sie szykowniste sztrofki Józefa Knosalli (pisôł po miymiecku, przetłómaczół je mój kamrat Peter K. Sczepanek), kiere idzie pedzieć tak:
„Nocą, gdy niebo zapłonie czerwonym żarem
Gdy ogniste iskry tryskają z wysokiego pieca,
Gdy grzmią uderzenia młotów
Muzyka pracy - która jest taka piękna!
Jak bogata Twa ziemia, w węgiel i kruszce
Jest serce Twego narodu, wierny Tobie.
Czuję uderzenia pulsu, kiedy koła się kręcą
Mimo sadzy i dymu - jest dla mnie taka piękna!”
Na take łobrozki niy poradziyli sie doczkać Ślónzôki bez te łostatnie piyńć lôt.
I nikej we kalyjdoskopie metlajóm sie przed łoczami łobrôzki, wydarzynia i spóminki kierymi sie futrowali i moje przodki, i terôzki drugda, i jô sóm. Bildy mojigo Ślónzecka, mojigo miasta, mojij dziydziny. Niypołny to łobrôz naszygo piyknistego Ślónska, szykownistych miastów, bo niy dô sie tyj farbistyj, a i do niydôwna jesce festelnie côrnyj ziymie łopisać słóweckóma. Werci sie sam spómnieć jednego srogigo Polôka Józefa Ignacego Kraszewskiego, kiery we takim jejigo pamiyntniku napisôł bół tak: „Wlekliśmy się tak szosą boczną (...) aż do Königshütte, gdzieśmy się zatrzymać mieli (...). Zajechaliśmy tu do hotelu, nadspodziewanie wspaniałego i wygodnego. Pokój (...) przekąska i wino doskonałe, a jak na takim trakcie, prawdziwie zadziwiające”.
Napisôł ci to bół we grudniu 1863 roka i do dzisiôj sie to spóminóm, co ło tym mojim Chorzowie i take wywołane ludzie spóminali.
Pôrã lôt drzewiyj (we 1847 roku) samtyjszy Ślónzôk Józef Lompa napisôł ci juzaś we ksiónżce dlô szkolorzy take słówecka:
„W okolicy [Bytónia] kopią nie tylko rudę, lecz i ołów, galman i węgle kamienne. Tysiące ludzi mają stąd swe pożywienie – Szarlej, Królewska Huta, Laura, mają takowe kopalnie, przytem [...] huty widzenia godne.”
A kiej tak przewandrowôł we swojim życiu sroge połaci Ślónska pisôł ło mojim miyście, ło Chorzowie i tak:
„O milę od Bytomia ku południowi leży Królewska Huta. Tu dopiero jest w hutach żelaznych wiele do oglądania, na co by osobnego i bardzo obszernego opisu potrzeba. (...) Na gruncie pobliskiej wsi Łagiewnik nie przestawają nigdy dymić się piece wapienne. (...) Miejsce przyjemne jest nieprzestannym dymem z hut zachmurzone, ale pomimo tego są tu piękne, po części żywymi płotami ogrodzone ogrody, zaczem cmentarz ewangelicki prawdziwym kwiatowym ogrodem nazywać można.”
A juzaś Wincenty Pol, autor poymatu „Pieśń o ziemi naszej” we brifach do swojij babeczki (we 1847r) pisôł ci tak:
„Okolica Gliwic i Królewskiej Huty należy na Szląsku do najbardziej ożywionych przemysłem. Gdzie tylko okiem rzucisz, wznoszą się po polach samotne domy fabryczne, kuźnie i warsztaty, i wysokie kominy parowych maszyn, i długie koszary robotników, a obok sterczą wszędzie mogiły rudy, żużla i węgli kamiennych. Żużelicą wysypane drogi, dymami napełniona nieraz cała okolica; a sadzą okopcone domy, pola, a nawet i lasy na znacznej przestrzeni dokoła tych kuźnic (...).”
Niy inakszij pisôł ło Chorzowie, już spółczysny, Mieczysław Orłowicz, ftory jesce przed wojnóm bół zacałbrowany miastym kiej prawiół, co:
„Ogromne kopalnie węgla, huty żelazne i cynkowe sprawiają, że miasto to jest bardziej brudne i zadymione, niż jakiekolwiek inne na Śląsku, a z dala przedstawia się jak las kominów, nad którym unosi się chmura czarnego dymu. Bardzo dobry przegląd miejscowości daje widok z Góry Redena. U stóp góry na pierwszym planie Huta Królewska, z mnóstwem kominów czynnych dniem i nocą, która wygląda jak prawdziwa kuźnia Wulkana. Szczególnie oryginalny przedstawia się stąd widok wieczorem, gdy naokoło widać płonące piece hutnicze.”
Możno ino jô jes taki ipta i fółgel, kiery sztyjc spóminô stare dziyje, i to przi kôżdyj możebnyj przileżitości. Bo i ło tym wszyjskim tyż ci pewnikiym medikowali Chorzowiôki we tym pamiyntnym styczniu 1945 roka. I możno ło tym, co na podzim łóńskigo roku te, co jesce we tyj hucie bakajóm (jô sóm tam przerobiół chnet śtyrdziyści lôt), fajrowali gyburstak dwiesta szejść lôt werku, dwiesta szejść lôt łod piyrszygo spustu surówki.
Tego niy bóło nikaj. Nôjprzodzij zbajstlowali huta a niyskorzij wele nij zaczli rychtować miasto. Tak, iże terôzki we samym pojstrzodku miasta jes werk, chocia corôzki myńszy, corôzki mynij smyndzi, i cheba go chnet już blank niy bydzie. Łostanie ino dupno dziura takô jak terôzki po zbulónym sztalwerku. I ino na ta utropa gawcyć sie bydzie tyn powstaniec na dynkmalu, kowol-chorzowiok ze fresóm Ligónia kaj piyrszygo i trzecigo môja pokładzóne byli kwiôtki ze szlajfami choby na smyntôrzu. Bo tyż jak kuknóńć naobkoło, to wszandy, bali i na kiyrhowie jes gryfnij nikiej we samym pojstrzodku tego mojigo Chorzowa. Chorzowa ło kierym szkryflôł kiejsik jedyn inkszy, ale tyż spółczysny pisôrz, co ze sztalwerku styrcy nad mostym : „Siedem kominów, jak harfa siedmiostrunna, pomylona jakaś harfa pod niskim jesiennym niebem”. I kôżdy jôm moge ze daleka ujzdrzić. Móg ujzdrzić, bo terôzki już jich niy ma, już jich niy nastykło. A kiej dôwnij ze tych môrcinów (pieców martenowskich) walyli flamy przed spustym, to aże na poczcie byamterkóm we plecyska grzôło choby afrikanskô klara. Kôżdy, tyż fto przejyżdżôł bez Chorzów gynał wiedziôł kiej forbaj przelatywoł sztalwerk i maszynki fyrtali ze wlywkóma ze dolnygo sztalwerku na wiyrchnii, i na walcwerk-zgniatacz. Nó ale, tego już tyż niy ma, i jak to Pepiki gôdajóm „..to sie już nie wrati”. I ino sie ryje na gymba wołani:
– Florek, Florek, kajś ty jes?
Nó, i kuknijcie ino. Łod tego dwadziestego siódmygo stycznia 1945 roku to wszyjsko bóło juzaś nasze, niy miymiecke (jesce’chmy niy miarkowali nicego złygo ło ruskij zalyżnóści). I ludkowie sie festelnie radowali, festelnie byli ci hyrne, iże juzaś na swojim bydóm bakać. A terôzki kcóm nóm to łodebrać. Bo to bezmać niy lza fajrować, kiej to niy bóła ta wywołano IV Rzeczpospolitô ino Polska Rzeczpospolitô Ludowô. E ... to juzaś polityka. Trza śmiatać, bo łod tyj naszyj polskij polityki, to ino idzie chycić morzisko i laksyra.
A wiycie ło tym, co fusbalszpile sam na Ślónsku łodbywali sie na pôrã dni przed wkroczaniym do Katowic Armiji Czerwónyj? Ja, na isto, sam dlô naszych ludzi nôjważniyjszy zawdy bół fusbal. Już dwanostego stycznia Armijô Czerwónô przekroczóła Wisła i stopieróńskóm ławóm puściyli sie wojôki na Ślónsk. We Katowicach (i kaj indzij tyż) napoczła sie panika i róntas ale niy u fusbaloków. Taki ci „Kattowitzer Zeitung” pisôł kiejby nigdy nic: „Ostro walczono 14 stycznia na boiskach śląskiej gauligi.” A przeca ku Katowicóm i inkszym sam miastóm Ślónska kroczôł milijón ruskich wojôków. Tela, co to blank niy zawôdzało naszym fusbalorzóm. Tego śtyrnôstego stycznia na wszyjskich tych naszych szportplacach grali aże sie kurzóło. We szpilu 1FC Kattowitz ze Preuβen Hindenburg bóło 1:2; TuS Lipine zrymisowało ze RSG Kattowitz 1:1; naszô chorzowsko Germania Königshütte (po wojnie AKS Chorzów) przegrała ze WKG Römergrube 2:3; tyż chorzowski SVg Bismarckhütte zrymisowôł ze TuS Scharley a na łostatek VR Gleiwitz wygrôł ze TuS Schwientochlowitz 3;1. I tak by szło sam jesce rzóńdzić ło samtyjszyj Kreisklasse kaj grali fusbalkluby ze Bytónia, Bogucic, Michalkowic, Radziónkowa, Piotrowic, Oświyncimiô cy Karwiny. Wtynczôs jesce planiyrowali kolyjnô rónda szpilów na dwadziestego stycznia i wszyjskie tropiyli sie ino ło to, eźli bydzie haja na szpilu TuS Schwientochlowitz ze piyrszóm drużynóm FC Kattowitz abo niy, bo wszyjskie miarkowali, co kibice tych fusbalklubów festelnie sie niynôwidziyli. Łozprawiôł ło tym – już pôrã lôt po wojnie nasz wywołany fusbalok Ewald Cebula, kiery grôł moc razy we reprezyntacyji Polski przed i po wojnie.
Wiycie, bóło jesce tak, iże chorzowski fusbalklub ugróntowany we 1910 roku, kiery sie bez lata roztomajcie mianowôł (Towarzystwo do Gier Sportowych na Trawie i zaryjestrówany bół pod mianym Verein für Rasensport Königshütte, AKS Królewska Huta, Budowlani Chorzów) bez wojna mianowôł sie Germania Königshütte i fóngowôł ciyngiym. Drugi chorzowski fusbalklub Ruch Hajduki Wielkie ło festelnie polskim rodowodzie bez wojna bół zlikwidjyrówany a jejigo plac zajimôł Bismarckhütter Sport Vereinigung we kierym grôł nasz wywołany Gerard Wodarz, kiery wcielóny do Wermachtu citnół do Andersa. I kiej sie trefióło, co te łoba fusbalkluby grali ze sia, to na sztadijónie fusbaloki gôdali do sia ino po polsku (pon ślónsku) i niy bóło skuli tego żôdnych niyprzijymnóści – jak spóminôł kiejsik, terôzki już łoziymdzisiyńciolytni, Teodor Wieczorek jedziny, kiery do dzisôj żyje ze wszyjskich fusbaloków Germanii Königshütte.
Ale to już jes blank inkszo bôjka i ło tym możno połozprawiómy kiej indzij. A terôzki to by możno bóło na tela i fto kce niech fajruje wyzwolynie swojigo miasta i niy łoglóndo sie na tych wszyjskich nawiydzónych, kierych szteruje to, co jes skuplowane ze naszym życiym we powojynnyj Polsce
_________________
Ojgyn z Pnioków
Gdy się człowiek robi starszy,
Wszystko w nim po trochu parszywieje;
www.radiopiekary.pl - zapraszam w każdą niedzielę o godz. 8.30

http://www.facebook.com/ojgynzpniokow http://ojgynzpniokow.jimdo.com/
http://ojgyn.blogspot.com/ http://ojgyn.blog.onet.pl/
 
 
     
reden 
Mieszkaniec


Imię: Krystian
Wiek: 42
Dołączył: 14 Sty 2006
Posty: 160
Skąd: Wielkie Hajduki
Wysłany: 2009-01-30, 08:03   Re: Wyzwolynie Chorzowa ...

Ojgyn napisał/a:
I ludkowie sie festelnie radowali, festelnie byli ci hyrne, iże juzaś na swojim bydóm bakać. A terôzki kcóm nóm to łodebrać. Bo to bezmać niy lza fajrować, kiej to niy bóła ta wywołano IV Rzeczpospolitô ino Polska Rzeczpospolitô Ludowô. E ... to juzaś polityka.


Ojgyn napisał/a:
A terôzki to by możno bóło na tela i fto kce niech fajruje wyzwolynie swojigo miasta i niy łoglóndo sie na tych wszyjskich nawiydzónych, kierych szteruje to, co jes skuplowane ze naszym życiym we powojynnyj Polsce


Fest śe muśeli radować jak podostowali darmowe pobyty we "sanatorjach" we Uambinowicach, na Zgodźe, Uośwjyńćimju, Neuhammer. Fto ślůnskych bergmůnůw uadowoú do cogůw a wysůúoú na "saksy" do Důnbasu abo jesče dali na wschůd? Co mjeli cufal to prźimusowo fedrowali sům na grubach (polsko admińistracyjo uwolńiůúa jyncůwe s ńjymjeckigo Wehrmachtu we 1948). Pjerůnym můmy co fajrować...

Ojgyn napisał/a:
Gerard Wodarz, kiery wcielóny do Wermachtu citnół do Andersa.


Wodarz dostoú śe ńy hamerykański ńjywoli we Normandyje a go uodesúali do Škocyje kej zreštům śe we fusbal pogrywoú. Bez to ńjy mog "ćitnůńć do Andersa"...
 
     
Ojgyn 
Mieszkaniec
Ojgyn



Wiek: 72
Dołączył: 22 Lis 2008
Posty: 818
Skąd: Chorzów
Wysłany: 2009-01-30, 12:29   

Witóm, i jeżech rod, co sie ftosik łodezwoł.
Tela, co jo jesce lata powojynne przeżył na swojij skórze a niy miarkuja, skany ty mosz te wszyjskie "wiadomości". Wywojzić nieskorzij wywojziyli, chocia - jak to zawdy sam u nos na Śłonsku - byli i te wykludzóne, kiere we 1939 piyrsze wywiyszali sam u nos we Chorzowie miymiecvke fany we łoknach. Mój Łojciec siedzioł we Auschwitz 2,5 roka jako heresztant "polityczny" (we lutym 1945!!! wziyni go do II Armiji POLSKIJ, kiero szła łod Czechów na Miymce) ale, kiej już sie wróciół nazod, to nóm dzieckóm tuplikowoł (mie i modszymu dwa lata bracikowi), co możno bydzie we Polsce (co, jo godóm, sam na Ślónsku) inakszij. Jak bóło to te, kiere majóm wiyncyj niźli 60 lot miarkujóm. Ale tyż mogóm pedzieć, co tak po prowdzi8e wteda mysleli, w co wiyrzyli.
Fusbalok Wodarz. Możno ty Reden lepszij znosz to, co sie dzioło ze Wodarzym. Jo to ino słyszoł łod starych ślónskich fusbaloków ale tyż znodech take słówecka we internecu: "...Wodarz, wcielony do Wrmachtu, przy nadarzającej się okazji uciekł do polskich sił zbrojnych na Zachodzie". I tela !! !
Ale, jakech pedzioł, żodyn sie niy zajónknół ło 27 stycznia, chocia we tyn dziyń "ŁOSWOBODZIYLI" tyż i tyn lager Auschwitz-Birkenau a to pewnikiym jesce wteda niy bóło skuplowane na nowym "NAJEŹDZCÓM"
pozdrowióm
_________________
Ojgyn z Pnioków
Gdy się człowiek robi starszy,
Wszystko w nim po trochu parszywieje;
www.radiopiekary.pl - zapraszam w każdą niedzielę o godz. 8.30

http://www.facebook.com/ojgynzpniokow http://ojgynzpniokow.jimdo.com/
http://ojgyn.blogspot.com/ http://ojgyn.blog.onet.pl/
 
 
     
egon 
Mieszkaniec



Imię: Egon
Dołączył: 14 Maj 2006
Posty: 1251
Skąd: Chorzów/KH
Wysłany: 2009-01-30, 20:03   

W ramach dyskusji na temat "wyzwolenia"
http://7dni.wordpress.com...przez-sowietow/

Ile nas kosztowało wyzwolenie w 1945r. przez Sowietów
Opublikowany 24 lipiec 2007 Historia , Niemcy , PRL

Źródło: Rzeczpospolita: Haracz za “wyzwolenie” Polski
21.07.2007

Polska poniosła w czasie II wojny światowej niewątpliwie największe straty ludzkie i materialne w przeliczeniu na jednego mieszkańca. Zdecydowana większość tych strat była skutkiem systematycznego terroru niemieckiego, czego symbolem, obok wymordowania około 5 milionów polskich obywateli, była zagłada Warszawy. Straty ludności stolicy Polski przewyższały kilkakrotnie straty całej Francji, nie mówiąc o innych okupowanych krajach zachodnich czy Czechosłowacji. Podobnie rzecz się miała ze stratami materialnymi.

Wydawać by się więc mogło, że właśnie Polska miała nie tylko wyjątkowe moralne, ale też polityczne prawo do odszkodowań wojennych kosztem pokonanych Niemiec. Jednakże za sprawą “wyzwolicieli” sowieckich, którzy potraktowali zrujnowany kraj jako należny im łup wojenny, nie dane było Polsce uzyskać choćby symbolicznej rekompensaty za poniesione straty. Brytyjczycy i Amerykanie przyjęli tę sytuację do wiadomości bez większych sprzeciwów.

Węgiel za pół darmo

Podczas konferencji wielkiej trójki w Poczdamie latem 1945 roku uzgodniono, że Niemcy zapłacą 20 miliardów dolarów reparacji wojennych. Połowa tej kwoty miała przypaść Związkowi Radzieckiemu, który poniósł w liczbach absolutnych największe straty ludzkie. Niewątpliwie to Armia Czerwona pokonała Wehrmacht. Wkład wojsk amerykańskich i brytyjskich był co prawda znaczący, ale na pewno nie decydujący. Natomiast francuski wysiłek wojenny był zgoła nikły - polski przewyższał go zdecydowanie mimo mniejszego potencjału ludzkiego i gospodarczego.

W Poczdamie uzgodniono, że polskie żądania reparacyjne zostaną zaspokojone z części, która przypadła Związkowi Radzieckiemu. 16 sierpnia 1945 roku została podpisana w Moskwie dwustronna umowa -pomiędzy marionetkowym rządem “polskim” (Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej) a rządem sowieckim -o odszkodowaniach za wyrządzone przez Niemców straty.

W myśl tej umowy Związek Radziecki zrzekł się wszelkich roszczeń do mienia niemieckiego i innych aktywów na całym terenie Polski. Ponadto ustalono, że przekaże Polsce15 proc. ze swojej części masy reparacyjnej, czyli 1,5 miliarda dolarów. Równocześnie jednak rząd “polski” zobowiązał się do corocznych dostaw węgla po specjalnych cenach (na poziomie ok. 10 proc. cen światowych) w wysokości 8 milionów ton w roku 1946, po 13 milionów ton w następnych czterech latach (1947 - 1950) oraz po 12 milionów ton w kolejnych. Strona sowiecka narzuciła cenę w wysokości 1,22 dolara zatonę węgla oraz 1,44 dolara za tonę koksu. W tej sytuacji nawet ów “polski” rząd chciał w ogóle zrezygnować z “reparacji”. Lecz dopiero w marcu 1947 r. Stalin zgodził się na zmniejszenie dostaw węgla o połowę. Jednak równocześnie zostały zredukowane o połowę odszkodowania, jakie miała uzyskać Polska, z 15 do 7,5 proc, całej sowieckiej masy reparacyjnej.

Straty wynikające z dostaw węgla do Związku Radzieckiego w latach 1946 - 1953 po zaniżonych cenach i tak były ogromne. Gdyby Polska sprzedała ten węgiel na rynku światowym, uzyskałaby około 836 milionów dolarów więcej. A co zyskała w zamian? Według wewnętrznych danych sowieckich wartość dostaw do Polski z tytułu reparacji wyniosły do 1 stycznia 1950 roku 186,5 miliona dolarów. Było to 5,6 proc. otrzymanych do tego czasu przez Związek Radziecki reparacji, które wyniosły 3326,4 miliona dolarów. W sumie do1953 roku, kiedy zakończyły się wypłaty reparacyjne, Polska otrzymała - także według danych sowieckich - urządzenia i towary na sumę 228,3 miliona dolarów (a miała dostać na kwotę 750 milionów dolarów). Jest jednak wątpliwe, czy te liczby są prawidłowe, ponieważ strona polska nie miała możliwości ich zweryfikowania. Ponadto, gospodarka sowiecka miała wybitnie “księżycowy” charakter, co oznaczało, że także ceny produktów były ustalane arbitralnie, bez związku z ich rzeczywistą, wolnorynkową wartością.

Realizacja reparacji wojennych za zniszczenia spowodowane przez okupację niemiecką była dla Polski w istocie ogromnym obciążeniem. Polska, zamiast zyskać, straciła około 600 milionów dolarów. Suma ogromna w tamtych czasach, zwłaszcza dla tak zrujnowanego kraju. Kiedy państwa zachodnie otrzymywały pomoc w ramach planu Marshalla - także zachodnie Niemcy - Polska płaciła haracz sowieckim “wyzwolicielom”.

Największy rabunek XX wieku

Nie były to jedyne straty spowodowane celową i systematyczną polityką “gospodarczą” sowieckich “wyzwolicieli”. Jak wspomniano, Związek Radziecki zrzekł się 16 sierpnia 1945 roku roszczeń do mienia niemieckiego i innych aktywów niemieckich na terenie całej Polski, w tym także na nowych ziemiach zachodnich. Jednak wcześniej, od lutego do sierpnia 1945 roku, teren dzisiejszej Polski był obszarem zapewne największej, obok terenów przyszłej NRD, systematycznej akcji rabunkowej w historii XX wieku. Sowieckie trofiejne komanda demontowały i wywoziły całe fabryki, elektrownie, młyny, urządzenia, tory kolejowe, stacje telefoniczne, rzeźnie, surowce, półfabrykaty, bydło, z całej “wyzwolonej” Polski. Rabunek ten był zaplanowany i przeprowadzany systematycznie na osobiste polecenie Stalina. Najbardziej atrakcyjnym kąskiem dla Sowietów był przemysł Górnego Śląska. Już 31 stycznia 1945 r. Stalin wydał rozporządzenie, aby rozpoznać stan przemysłu na Śląsku. W tym samym dniu marszałek Żukow zameldował Stalinowi, że zakłady przemysłowe na terenach właśnie wyzwolonej Polski prawie nie ucierpiały, ponieważ Niemcy nie mieli czasu, aby je zniszczyć, a tym bardziej ewakuować. Podobnie było na pozostałych terenach na wschód od Odry.

W lutym 1945 r. Państwowy Komitet Obrony (Gosudarstwiennyj Komitet Oborony - GKO), który skupiał całą władzę w Związku Radzieckim do momentu rozwiązania 4 września 1945 roku, wydelegował do Polski, głównie na Górny Śląsk, komisje ekspertów, których zadaniem była rejestracja wszystkich ważnych zakładów i urządzeń przemysłowych.

W aparacie GKO została powołana specjalna struktura zajmująca się zdobyczami wojennymi. 25 lutego 1945 r. Stalin, przewodniczący GKO, wydał rozporządzenie nr 7590 o stworzeniu Komitetu Specjalnego przy GKO pod kierownictwem Georgija Malenkowa, jednego ze swoich najbliższych współpracowników. Zadanie Komitetu Specjalnego zostało sformułowane w punkcie 2 rozporządzenia: “a) Ustalenie i rejestracja podlegających wywozowi do ZSSR z terytorium Niemiec, a także z terytorium Polski (według rozporządzenia GKO nr 7558 z 20 lutego tego roku) urządzeń, szyn kolejowych, parowozów, wagonów, statków parowych oraz innych rodzajów środków transportu, surowców oraz gotowych produktów”.

Komitet Specjalny otrzymał ponadto za zadanie zorganizowanie demontażu i wywozu tych urządzeń i materiałów do Związku Radzieckiego.

Pięć dni wcześniej, 20 lutego1945 r., Stalin wydał wspomniane rozporządzenie nr 7558 dotyczące spraw polskich. Punkt 6b stanowił, że wywozowi do Związku Radzieckiego z terytorium Polski podlegają te urządzenia, materiały oraz produkty konieczne doprowadzenia wojny, które pochodzą z niemieckich zakładów lub też zakładów rozbudowanych przez Niemców w czasie wojny. Dotyczyło to także zakładów na ziemiach niemieckich, które miały wejść w skład Polski. Rozporządzenie nr 7558 regulowało te kwestie całościowo, bez względu na to, czy chodziło o ziemie Polski (formalnie sojusznika!) czy Niemiec.

Tym samym wszystkie fabryki i zakłady na terenach niemieckich, które miały wejść w skład Polski, oraz cały przemysł ciężki (metalurgiczny, zbrojeniowy, chemiczny itd.) na terenie Polski zostały uznane za zdobycz wojenną i podlegały wywozowi do Związku Radzieckiego. W czasie wojny Niemcy rozbudowywali istniejące polskie zakłady dla potrzeb wojennych na terenie całej Polski, a zwłaszcza na Górnym Śląsku. Tereny te były bowiem względnie bezpieczne przed bombardowaniami alianckimi oraz leżały stosunkowo blisko frontu wschodniego. Ponadto należy podkreślić, że definicja “na potrzeby prowadzenia wojny” oznaczała praktycznie cały przemysł, ponieważ w czasie wojny cała gospodarka pracuje na potrzeby frontu.

Stal, rtęć i turbiny

Już 2 marca1945 r. Stalin podpisał siedem pierwszych rozporządzeń dotyczących demontażu i wywozu całych zakładów z terenów Polski, a przygotowanych przez zespół Malenkowa. Pierwsze rozporządzenie, nr 7608, dotyczyło urządzeń z walcowni rur w Gliwicach (Oberhütte Rohlstahlwerke), które zostały wywiezione do zakładów imienia Lenina w Dniepropietrowsku. Następne dwa rozporządzenia dotyczyły urządzeń z Julienhütte w Bobrku koło Bytomia, które wywieziono do zakładu imienia Dzierżyńskiego, również w Dniepropietrowsku, oraz z walcowni w Łabędach, które trafiły do zakładów Dnieprospecstal wmieście Zaporoże.

Rozporządzenie nr 7611 dotyczyło wywozu z Górnego Śląska stali walcowanej, w sumie 26 tysięcy ton, 2 tysięcy ton rur i 4 tysięcy 560 ton innych rodzajów stali. Rozporządzenie nr 7612 dotyczyło wywozu 86 ton rtęci z Chrzanowa. Rozporządzenie nr 7614 regulowało wywóz ze Śląska 19 turbin o mocy 507 tysięcy kilowatów oraz 32 kotłów wysokociśnieniowych.

Następne rozporządzenia dotyczące demontażu i wywózek Stalin podpisał 6 marca. Dotyczyły one między innymi fabryki sztucznego kauczuku w Oświęcimiu, fabryki dynamitu w Bydgoszczy, 2000 km linii kolejowych wraz z całym oporządzeniem (stacje, łączność itd.), urządzeń z zakładów zbrojeniowych Osthütte oraz Graf Renard w Sosnowcu. A także innych urządzeń z zakładów w Gliwicach, Dąbrowie Górniczej, Siemianowicach, Zgodzie, Chorzowie, Częstochowie oraz Katowicach.

Do lipca 1945 r. Stalin podpisał setki rozporządzeń dotyczących demontażu i wywozu urządzeń, fabryk, surowców, produktów i półfabrykatów z terenu całej Polski. Zajął się także bydłem, owcami i końmi. 9 marca 1945 roku wydał rozporządzenie nr 7768 o przegnaniu z Niemiec (dzisiejszych zachodnich terenów Polski) oraz z Polski 487 tysięcy sztuk “zdobycznego” bydła oraz 100 tysięcy “zdobycznych” owiec. Dla zabezpieczenia tego przedsięwzięcia polecił zarekwirować 10 tysięcy koni oraz 4 tysiące pojazdów konnych. Pięć dni później wydał jeszcze rozporządzenie nr 7815 o przegonieniu kolejnych 44 tysięcy 600 “zdobycznych” koni z Niemiec (z dzisiejszych zachodnich terenów Polski) oraz z Polski.

Duża część - zapewne większość -urządzeń i sprzętu o mniejszej wartości została zdemontowana bez odpowiednich rozporządzeń z centrali. Demontowane i wywożone były nie tylko urządzenia i sprzęt z przemysłu zbrojeniowego, ciężkiego oraz chemicznego, lecz także środki łączności (np. centrale telefoniczne), transportu (kolej wąskotorowa), elektrownie, także te małe, urządzenia portowe w Gdyni, Gdańsku i Szczecinie, zakłady przemysłu żywnościowego (rzeźnie, młyny, tartaki, mleczarnie, fabryki konserw rybnych), tekstylnego, obuwniczego itd. Czyli wszystko, co tylko przedstawiało jakąkolwiek wartość.

Masa zdemontowanych i wywiezionych z terenów Polski (tych nowych i tych starych) urządzeń, sprzętu i materiałów była ogromna. Według danych sowieckich do 2 sierpnia 1945 roku wywieziono jako zdobycz wojenną 1 milion 821 tysięcy ton urządzeń, sprzętu, a także różnych cennych materiałów, czyli 145 tysięcy 680 wagonów kolejowych. Jest to jednak liczba dalece niepełna. Nie zawiera między innymi dostaw węgla z Polski do Związku Radzieckiego oraz do Berlina w roku 1945. Za dostarczony wtedy polski węgiel Niemcy płacili Związkowi Radzieckiemu produktami przemysłowymi. Liczby te nie zawierają także wspomnianych już wcześniej setek tysięcy bydła i koni przegonionych na teren Związku Radzieckiego.

Szczególnie wartościowe urządzenia, np. ze śląskich kombinatów chemicznych, transportowano drogą powietrzną. Specjalnie w tym celu Stalin wydał 15 maja rozporządzenie nr 8571 o rozbudowie lotnisk w Lisiczańsku, Kemerowie i Stalingradzie. Dzień później wydał jeszcze rozporządzenie nr 8587 o oczyszczeniu i rozminowaniu Odry, Szprewy, dolnego biegu Wisły wraz z kanałami Prus Wschodnich, co miało zabezpieczyć wywóz zdobycznej flotylli rzecznej oraz “trofiejnych” urządzeń i materiałów. Rząd “polski” dostał polecenie mobilizacji 8 tysięcy pracowników, którzy mieli pracować przy oczyszczaniu Odry i Wisły, natomiast NKWD miał przydzielić do tego celu 60 tysięcy jeńców wojennych.

Poza tym Sowieci wywozili z byłych terenów niemieckich i z Polski meble, sedesy, umywalki, wanny, dywany, obrazy i inne cenne rzeczy. Z Białorusi i Ukrainy sowieccy aparatczycy wysyłali całe komanda, które “organizowały” i przewoziły “trofiejny” sprzęt i towary do prywatnych celów sowieckich towarzyszy. Oficerowie Armii Czerwonej robili to na skalę wręcz masową. Natomiast zwykli żołnierze nie mieli takich możliwości. Im pozostały zegarki, pierścionki, obrączki, które można było przewieźć w bagażu podręcznym.

W obliczu tych wszystkich faktów żądania odszkodowań, które wysuwa Pruskie Powiernictwo w stosunku do Polski, muszą być ocenione jako prowokacja. Rząd niemiecki co prawda umywa ręce, twierdząc, że nie ma z nimi nic wspólnego i ich nie popiera. Ale część opinii publicznej w Niemczech co najmniej sympatyzuje z żądaniami Pruskiego Powiernictwa. W Niemczech panuje bowiem szeroko rozpowszechnione przekonanie, że Polska zyskała gospodarczo dzięki przesunięciu granic o 200 km na zachód i przejęciu stosunkowo dobrze uprzemysłowionych terenów niemieckich.

Natomiast wiedza o sowieckich rabunkach jest szczątkowa nawet w samej Polsce, a poza jej granicami, w tym także w Niemczech, żadna. Strona rosyjska zaś do dzisiaj dba, żeby żadne “nieodpowiednie” dokumenty nie ujrzały światła dziennego, ponieważ inaczej przedstawiałby się wtedy ogólny bilans polsko-radzieckiej “przyjaźni”. Upadłby wtedy mit o”wyzwoleniu” Polski, za które Polacy mają być dozgonnie wdzięczni nie tylko Związkowi Radzieckiemu, ale także dzisiejszej, putinowskiej Rosji.
Bogdan Musiał
Dr hab. Bogdan Musiał jest pracownikiem Biura Edukacji Publicznej IPN
_________________
Ksiądz pana wini, pan księdza, A nam, prostym, zewsząd nędza ...
 
     
Hajduk 
Kronikarz



Imię: Henryk
Wiek: 60
Dołączył: 25 Wrz 2008
Posty: 3852
Skąd: Hajduki
Wysłany: 2009-01-30, 22:07   

egon napisał/a:
Natomiast wiedza o sowieckich rabunkach jest szczątkowa nawet w samej Polsce,


Śląsk był traktowany jako terytorium Niemiec,wpływ podziału +volkslisty,wiedza o rabunkach jest nikła u nas,a po za granicą śląskiego żadna,że o zagranicy nie wspomnę.
Należy dodać że masa urządzeń zdemontowane w nieprzemyślany sposób, nigdy nie były uruchomione gdyż technicznie to było niemożliwe bez dokumentacji, o której nikt nie myślał.
Sposób rabunku również wykluczał ponowne uruchomienie,a czasem rodacy swoje pięć groszy dodali.
_________________
"Jestem śląskie dziecko i Ślązakiem zginę.Kocham śląską ziemię i śląską krainę....."
Juliusz Ligoń.

[*] http://www.youtube.com/watch?v=4Fx4mshinO0 [*]
 
     
Ojgyn 
Mieszkaniec
Ojgyn



Wiek: 72
Dołączył: 22 Lis 2008
Posty: 818
Skąd: Chorzów
Wysłany: 2009-01-31, 09:52   

No i piyknie. A jo ino kcioł napisać jak to sam bez lata u nos we Chorzowie wyglóndało. Bakołech we Hucie "Kościuszko" chnet śtyrdziyści lot (robiółech tyż za "murzina" przi pisaniu Historii Huty Kościuszko) i godołech ło tym, co kiejby niy ludzie, richticzne Chorzowioki, to ta Huta bółaby łobalóno. A tak, napoczła fóngować zarozki po dwiuch-trzech miesióncach. Jes mi ino żol tych, ftorzi wiydza ło naszym mieście bieróm ze IPN-u. A jo jesce robiół we werku do kupy z tymi, kierzy ta huta we 1945r retli i wartko jóm do fóngowanio rychtowali. I kierzy nas isto sie radowali, co sam już Miymców niy bóło. Co bóło dalszij, to już jes blank inkszo bojka Ale kuknijcie tyż na to, iże po tych wszyjskich wykludzkach na wschód, po repatriacjach we latach 45-56 łostało jesce mocka takich, kierzy kiej ino prziszła wolność (po łoziymdziesióntym kierymś roku) wartko pitali do Miymiec i tam zarozki dostowali papióry Miymców. Ale, to juz tyz jes blank inkszo bojka, prowda?
_________________
Ojgyn z Pnioków
Gdy się człowiek robi starszy,
Wszystko w nim po trochu parszywieje;
www.radiopiekary.pl - zapraszam w każdą niedzielę o godz. 8.30

http://www.facebook.com/ojgynzpniokow http://ojgynzpniokow.jimdo.com/
http://ojgyn.blogspot.com/ http://ojgyn.blog.onet.pl/
 
 
     
Hajduk 
Kronikarz



Imię: Henryk
Wiek: 60
Dołączył: 25 Wrz 2008
Posty: 3852
Skąd: Hajduki
Wysłany: 2009-01-31, 10:27   

świynto prowda,wiela żech tysz słyszoł o "utrudnianiu" wywózki "zdobyczy"wojennych na wschód,jak i ratowaniu H.Batory przed zniszczeniem przez okupanta.Robiołch tam przeca 30 lot.Ale odkont pamiyntom jakoś tako dziwno cisza boło otych sprawach,kero trwo do dzisiej.
 
     
dfk 
Imprezowicz
dfk


Imię: Eugen
Dołączył: 12 Mar 2006
Posty: 3575
Skąd: Chorzów / Königshütte
Wysłany: 2009-01-31, 11:08   

No to jaszcze garść tej jak to piszesz IPN -nowskiej wiedzy.
O mojej wiedzy pochodzącej z relacji rodziny czy znajomych rozpisywać się nie będę , gdyż może być uznana za nieobiektywną z racji mojego pochodzenia.Dlatego zaczerpnąłem parę informacji z obiektywnych moim zdaniem źródeł.
......................................................................................................................................

Gliwice
Gliwice zostały zajęte 24 stycznia 1945 roku przez radzieckie oddziały 31. Korpusu Pancernego i 118. Korpusu Piechoty. Były pierwszym dużym miastem Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego, leżącym przed wojną po niemieckiej stronie granicy, które wpadło w ręce żołnierzy radzieckich. Choć Gliwice zostały opanowane prawie bez walk, w następnych dniach żołnierze radzieccy przystąpili do podpalania budynków. Zniszczone zostały prawie wszystkie zabudowania w okolicy rynku. Z rąk żołnierzy zginęło też około 1500 cywilów.
Zabrze
Zdobycie miasta przez oddziały Armii Czerwonej miało miejsce 27 stycznia 1945. Zdemontowano wówczas i rozgrabiono część tutejszych obiektów przemysłowych, a 12 lutego 1945 roku internowano i wywieziono do ZSRR wszystkich mężczyzn w wieku od 16 do 50 lat.
Bytom
Podczas II wojny światowej walki o Miechowice trwały od 25 do 27 stycznia 1945. Po wkroczeniu Armii Czerwonej około 380 mieszkańców miejscowości zostało wymordowanych przez żołnierzy, Został wówczas także zniszczony i rozgrabiony miechowicki zamek.
Kobiór
29 stycznia 1945 przy ul. Promnickiej sowieckie NKWD zamordowało kilkunastu Ślązaków, żołnierzy, którzy porzucili szeregi walczącej tu niemieckiej dywizji i oczekiwali na nadejście czerwonoarmistów.


I jeszcze materiały zebrane przez Arkadiusza Faruge
      "Mialem czternascie lat, kiedy w styczniu (1945) Rosjanie zajeli Gliwice. Dwa tygodnie pózniej sowiecka komendantura rozpoczela rejestracje pozostalych mieszkanców. Wszyscy mezczyzni od szesnastego do szescdziesiatego roku zycia zostali wywiezieni do Zwiazku Radzieckiego jako jency wojenni. Dzieci od lat trzynastu zmuszano do prac demontazowych. Nie bylo kartek zywnosciowych. Za prace "placono" nam porcja cieplej zupy i kromka komisniaka" (relacja pisarza Horsta Bienka).

      "Nie beda nasze matki-Polki rodzily zolnierzy germanskich. Od najdowniejszych wieków Slask byl polskim i pozostal nim bezspornie do dzis. To jest fakt historyczny, to jest prowda, rzeczywistosc i naturalne stwierdzenie. Nasza dziatwa powinna byc jak najpredzej szokolona w jezyku polskim" (czlonek "Komitetu Akcyjnego" w Bobrku, styczen 1945).

       "Nie moglismy tego masywnego pomnika usunac w ciagu zaledwie 24 godzin. Spowito przeto posag monarchistycznego prezydenta republiki weimarskiej i zarazem Rzeszy hitlerowskiej w olbrzymich rozmiarów flagi bialo-czerwone. W takiej oryginalnej szacie przezyl kaiserowski marszalek polny przejecie prze Polaków z rak radzieckich grodu, któremu nadano nazwe "Hindenburg" na czesc jego zwyciestwa nad armia rosyjska na polach grunwaldzkich w 1914 roku. Nazajutrz odbyl sie historyczny akt objecia Zabrza przez panstwo polskie" (relacja Pawla Dubiela, marzec 1945).

      "Z Górnego Slaska sowieci wywoza wszystkie magazyny zywnosciowe, urzadzenia techniczne i maszyny zainwestowane podczas okupacji, jak i duza czesc naszych przedwojennych urzadzen. Na Slasku Opolskim i na Dolnym Slasku wywóz maszyn i urzadzen znajduje sie w fazie koncowej; z wyjatkiem kopaln i pozostalych kilku hut zniknie 95% majatku przemyslowego" (telegram delegata rzadu RP na kraj do Londynu, czerwiec 1945).

      "Obozy koncentracyjne nie zostaly rozwiazane, lecz przejete przez nowych wlascicieli. Najczesciej kierowane sa prze polska milicje. W Swietochlowicach (Górny Slask) wiezniowie, którzy nie zmarli z glodu lub wskutek pobicia, musza stac po szyje w zimnej wodzie do momentu az umra" (raport amerykanskiego dyplomaty w Berlinie, lato 1945).

      ".wyglodzenie, epidemie, ciezka praca, pobicia, uduszenie przez zakopanie zywcem, roztrzelanie" (relacja lekarza obozowego w Lambinowicach, lata 1945-46).

      "W calym powiecie [niemodlinskim] panuje straszne bezprawie, ludzie stracili juz poczucie krzywdy i sprawiedliwosci. Zadna zbrodnia nie jest w stanie wywolac zdziwienia. Milicja, a czesciowo i Bezpieczenstwo, gwalca i grabia ludnosc. Dochodzi do tego, ze ludzie uciekaja w poplochu widzac milicjanta" (tajne sprawozdanie dla KC PPR, 1946).

I jaszcze z artykułu Ewalda Polloka Tragedia Śląska
*
Jak wyglądało wyzwolenie Śląska przez Rosjan można pokazać na przykładzie powiatu opolskiego:
w Boguszycach, gdzie trwały walki nad Odrą, zastrzelili 280 mieszkańców. W niektórych piwnicach czy na gnoju w chlewach leżało po 10-15 zabitych. Ktoś z tamtych mieszkańców powiedział niedawno: „Nie ma już śladów wojny, ale rany w duszach pozostały”.
w Groszowicach zamordowano 93 osoby, część kobiet i dzieci spalono.
w Kup zamordowano 28 osób, z czego 25 z tej miejscowości, 1 osobę z Wrocławia, 1 z Essen i 16 letniego zamiejscowego chłopaka.
w Lubieniu zamordowano 2 osoby i 18 zastrzelono.
w Kątach Opolskich zastrzelono 31 osób. Nad niektórymi znęcano się przed śmiercią.
w Krzywej Górze zamordowano 9 starszych osób.
w Pokoju zamordowano i zastrzelono 118 cywilów, w tym 10-letniego chłopaka. 25 kobiet z dziećmi zamknięto w domu, który podpalono. Wszyscy spalili się żywcem. W domu starców zamordowano 20 osób, w tym 92-letniego mężczyznę.
w Gosławicach zastrzelono 40 kobiet, które wcześniej zgwałcono, a także te, które broniły się przed gwałtem.
w Zagwizdziu zamordowano 15 osób i jedną siostrę zakonną.
w Krapkowicach zamordowano i zastrzelono 30 osób. Na rynku większa ilość żołnierzy zgwałciła 68-letnią kucharkę księdza. Zostawiono ją leżącą, przedtem jednak rozcięto jej brzuch.
w Chrzowicach zastrzelono 23 osoby, w tym 3 kobiety.
w Rogowie zamordowano i zastrzelono 60 mężczyzn, w tym również miejscowego księdza. Rozstrzelanie odbyło się przed murem cmentarza.
w Dobrzeniu Wielkim zamordowano 50 osób, z tego jedną kobietę, która broniła się przed gwałtem i 15 osób, które uciekały przed Rosjanami do lasu.[5]
w Jełowej 25 stycznia 1945 r. 3 rodziny Kotzów przebywały w jednym domu, obok którego wylądowały rosyjskie dwupłatowe (doppeldecker) samoloty. Do domu wszedł żołnierz i poinformował obecnych, że wszyscy będą rozstrzelani. Zapanowało grobowe milczenie. Rosjanie po kolei wyprowadzali przebywających w tym domu mieszkańców. Najpierw Johanna, później 14-letnią Agnes, którą zgwałcili a potem przebili bagnetem. Następnie wyprowadzili cztery dziewczynki - Gertrudę, Leni, Adelheid i Marię. Strzelali do całej czwórki. 13-letnia Getrud była jedynie ranna, przeleżała długi czas na ziemi a kiedy Rosjanie odeszli, wstała i udała się do Łubnian.
Następnie Rosjanie wyprowadzili dalszą czwórkę, z tego Martę z 3 letnią córką, Resi. Kiedy strzelali w Martę, przewróciła się przykrywając ciałem córkę. Rosjanie odwrócili Martę i zabili dziecko. Przy okazji sprofanowali seksualnie nie żyjącą już 13-letnią Stephanię. Wszystkich zabitych pochowano później w jednym grobie.[6]
W powiecie strzeleckim nie było lepiej.
w Żyrowej zastrzelono 5 osób, w tym bardzo starego mężczyznę. Szóstą osobę, dziewczynę, która nie dała się zgwałcić, zasztyletowano i rozcięto brzuch. Inna kobieta została z gwałcona kilkakrotnie, pomimo zaawansowanej ciąży. Po tych gwałtach poroniła. Dodatkowo zastrzelono 16 żołnierzy niemieckich, którzy zostali zaskoczeni przez front i schowali się przed Rosjanami. Musieli wyjść ze schowka. Kazano im biec w kółko a Rosjanie strzelali do nich.
Nie obeszło się bez gwałtów. Po wojnie urodziło się kilkoro dzieci spłodzonych w czasie gwałtu. Kobiety i dziewczyny chowały się gdzie tylko było można. W niektórych domach zamurowywano je na strychu, w pokojach lub stodole. Rodzina przynosiła i podawała jedzenie przez nieduże otwory. Kobiety, które nie miały takiego schronienia, przebierały się w stare, przybrudzone kiecki, zakładały chusty na głowę, brudziły specjalnie twarz, by żołnierze nie zwracali na nie uwagi.[7]
*
Miejscowość Bojków (Schönwald) koło Gliwic zamieszkiwało przed wojną 6.000 osób. Tylko trochę ponad tysiąc mieszkańców pozostało na miejscu, kiedy Rosjanie podczas ofensywy weszli do Bojkowa. Świadek tamtych czasów opowiada: „26 stycznia 1945 r. po południu zobaczyliśmy pierwsze sowieckie czołgi. Po kilku minutach w wiosce było pełno żołnierzy. Zaczęło się plądrowanie, gwałcenie i mordowanie. Nic nie uszło uwagi żołnierzy. 14-letnia czy też 60-letnia były tak samo traktowane. Musiały się poddać woli żołnierzy. A kiedy ojciec czy matka stanęła w obronie córki, natychmiast zabierano ich i kierowano do obozu, z którego wywożono na Syberię lub rozstrzelano na miejscu. Na cmentarzu znajduje się 200 mogił mieszkańców zamordowanych przez Rosjan.”
Kto ma ochotę przeczytać całość
http://www.silesiasuperio...kieTragedie.htm
................................................................................................................................
Trochę się tego nazbierało , ale zapewniam to tylko mała garść informacji dokumentujących ten okres . Dla wielu Ślazaków wojna nie skończyła się wraz z "wyzwoleniem " w styczniu 1945, lecz trwała znacznie dłużej.
 
     
Ojgyn 
Mieszkaniec
Ojgyn



Wiek: 72
Dołączył: 22 Lis 2008
Posty: 818
Skąd: Chorzów
Wysłany: 2009-01-31, 11:42   

Nó dyć! Idzie sie sam przeciepować tym fto, kaj i kiej wiyncyj ludzi zastrzelół. Idzie tyż tuplikować (jak to niyftore we roztomajtych cajtóngach robióm), co II wojna niy napoczła sie we Glywicach (pora godzin niyskorzij na Westerplatte) ino napoczła sie siedymnostego wrzyśnia 39 roka a sam dó nos to Miymce wlejźli (ze "Gott mit uns" na koplach i ze aureolóm nad chelmiskiym), coby nos retnóńć przed Ruskimi. Niyskorzij bez 5,5 roka szmarowali nóm sam sznita ze łobiuch zajtów fetym a Auschwitz łotwarli ino skuli "dezynfekcji". Jo, kiejech pisoł ło tym wyzwolyniu, miarkowołech ło tych piyrszych dnioszkach 45 roku i ło tym, cym to bóło dlo samtyjszych ludzi. Niyskorzij bóło łoszkliwie i mie to tyż tykło, ale niy idzie łocyganić historyji. Mój faterek (siedziół dwa a pół roku we Auschwitz za politycznego, i ino srogi cufal go retnół łod śmiyrci do kupy ze Marianem Batko) przed samóm swojóm śmiyrcióm tuplikowoł mi tak: Synek, kiejby sam terozki do Polski wlejźli Chincyki, to jo piyrszy prziknółtluja warkocz do gowy (tak pokazowali Chincyków wtynczos ... ze bibikiym i szpicatym hucie na palicy). Ale, dló Niygo wyzwolynie we 1945 roku, to bóło wyzwolynie łod miymieckij okupacyji i ... nic inkszego. I po jakiymu terozki ło tym niy idzie godać? Skuli cego mómy sie terozki gańbić i udować co wtynczos nic sie niy stało? Bo jes mółda no to, iże co ruske, to łod kant dupy łoztrzaś? Iże cołke powojynne lata, to bóło cosik gorszyjszego ło okupacyji miymieckij?
Wyrachowołeś mi sam (do kupy ze inkszymi historikeróma) wiela fto zastrzelół abo zgwołciół. A bez te lata wojny to przeca sam sie nic niy dzioło, Miymce deptali ze szekuladóma dlo hudobnych dziecek a modym dziołchóm dowali piestrzónki we gyszynku skorzij jejich wywieziynio na roboty do Rajchu.
Nó ale, jo bez te szejśćdziesiónt pora lot życio sam we Chorzowie moga tak miynić jakech napisoł. Mogóm inksi jamrować, co te śtyrdziyści piyńć lot po wyzwolyniu to bóło psinco i psu na buda sie zdało ... idzie i tak ... i to myśla ze mojij zajty na tela.
Pozdrowióm piyknie!
_________________
Ojgyn z Pnioków
Gdy się człowiek robi starszy,
Wszystko w nim po trochu parszywieje;
www.radiopiekary.pl - zapraszam w każdą niedzielę o godz. 8.30

http://www.facebook.com/ojgynzpniokow http://ojgynzpniokow.jimdo.com/
http://ojgyn.blogspot.com/ http://ojgyn.blog.onet.pl/
 
 
     
Hajduk 
Kronikarz



Imię: Henryk
Wiek: 60
Dołączył: 25 Wrz 2008
Posty: 3852
Skąd: Hajduki
Wysłany: 2009-01-31, 22:08   

Każda wojna,okupacja i wyzwalanie ma dwie strony medalu.
Zwycięsców się nie sądzi-gdzieś wyczytałem dawno temu,chyba przy okazji zbombardowania Drezna.
_________________
"Jestem śląskie dziecko i Ślązakiem zginę.Kocham śląską ziemię i śląską krainę....."
Juliusz Ligoń.

[*] http://www.youtube.com/watch?v=4Fx4mshinO0 [*]
 
     
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
| Wsparcie techniczne: e-matteo.pl

Nasz email


Strona wygenerowana w 0,12 sekundy. Zapytań do SQL: 10